JP KALSKY
Rzeczywistość parzy. Moje książki też czytasz na własną odpowiedzialność.
do kupienia
FENIKSbez popiołów
Co zostaje, kiedy tracisz kontrolę nad własnym życiem? „Feniks bez popiołów” to poruszająca, szczera i bezkompromisowa opowieść o życiu po przełomie — kiedy wszystko się kończy, a zaczyna się prawdziwe sprawdzanie charakteru.
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
- A
o autorze
KRÓTKIE
INFO O
JP KALSKY
JP KALSKY –
autor piszący o życiu po awarii
O ciele, które przestaje słuchać, o systemach, które nie wiedzą, co zrobić z człowiekiem, i o codziennym odbudowywaniu sensu tam, gdzie nie ma już prostych odpowiedzi. Zawodowo przez lata związany z przemysłem i korporacyjną rzeczywistością, prywatnie zmuszony do zatrzymania się w momencie, w którym wszystko miało działać „jak zawsze”.
„Feniks bez popiołów” to osobista opowieść o doświadczeniu ciężkiego urazu, szpitalach, rehabilitacji i powrocie do życia, które nie wraca w tej samej formie. To nie jest historia o cudzie ani o szybkim zwycięstwie – raczej o uporze, ironii i próbie zachowania godności w świecie procedur, bólu i absurdów.
Autor pisze bez lukru, bez motywacyjnych haseł i bez udawania, że każda historia musi kończyć się happy endem. Interesuje go to, co zostaje z człowieka, kiedy znika sprawność, tempo i dotychczasowa tożsamość – oraz to, jak z tych resztek zbudować coś, co nadal można nazwać życiem.
moje publikacje
SZANSA NA SUKCES CZY ŚMIECHU WARTE
Polska. Lata 90. Nowy kapitalizm. Nowe możliwości. „Szansa na sukces czy śmiechu warte” to przenikliwa, momentami ironiczna opowieść o transformacji gospodarczej i narodzinach nowego świata pracy.
FENIKS BEZ POPIOŁÓW
Co zostaje, kiedy tracisz kontrolę nad własnym życiem? „Feniks bez popiołów” to poruszająca, szczera i bezkompromisowa opowieść o życiu po przełomie — kiedy wszystko się kończy, a zaczyna się prawdziwe sprawdzanie charakteru.
czytelnia
Cynizm w pracy nie jest wadą charakteru
Na początku człowiek jeszcze tłumaczy.
Przynosi liczby. Pokazuje wykres. Rozpisuje problem na części. Wskazuje, że plan nie zgadza się z liczbą ludzi, liczba ludzi nie zgadza się z liczbą zadań, a maszyna nie przeczytała prezentacji o przekraczaniu własnych ograniczeń.
Wierzy, że jeśli rzecz nazwie się wystarczająco jasno, ktoś w końcu ją zobaczy.
To mija.
Zmęczenie operacyjne
Nie nazywasz tego zmęczeniem.
Bo dalej działasz.
Wstajesz.
Jedziesz.
Odpowiadasz.
Dowozisz.
System to lubi.
Nie interesuje go, co masz w środku.
Interesuje go, że działa.
Najpierw znika tempo.
Potem znika ciekawość.
Zostaje procedura.
Robisz rzeczy, które jeszcze niedawno miały sens.
Teraz mają tylko termin.
skontaktuj się
Jeśli coś w tych tekstach było zbyt prawdziwe — możesz o tym napisać.
W sprawach wydawniczych, medialnych i autorskich — również.
Ponowne kliknięcie otworzy formularz klienta pocztowego
Kliknij tutaj by wyświetlić adres