Na początku człowiek jeszcze tłumaczy.
Przynosi liczby. Pokazuje wykres. Rozpisuje problem na części. Wskazuje, że plan nie zgadza się z liczbą ludzi, liczba ludzi nie zgadza się z liczbą zadań, a maszyna nie przeczytała prezentacji o przekraczaniu własnych ograniczeń.
Wierzy, że jeśli rzecz nazwie się wystarczająco jasno, ktoś w końcu ją zobaczy.
To mija.
Pierwszy raz pomyślałem, że szef to ktoś wyjątkowy, kiedy zobaczyłem gabinet z drzwiami, które zamykały się ciszej niż rozmowy na korytarzu. Klimatyzacja, dwa monitory, krzesło, które wyglądało jak tron z katalogu ergonomii. Na biurku leżały dokumenty, których nikt poza nim nie rozumiał, i kubek z napisem „leadership”.
Wtedy jeszcze wierzyłem, że w środku siedzi ktoś mądrzejszy.
System nie psuje się z hukiem – degeneruje powoli, ucząc stabilności ponad sensem, procedur ponad pytaniami. Przestajesz podnosić rękę, potem słuchać, aż w końcu nie widzisz różnicy między poprawnością a prawdą.